‘De larf’ door Midas Dekkers

De larfBioloog Dekkers is een meester in het combineren van wetenschap – in de breedste zin van het woord, maar wel met de nadruk op biologie – met verhalen vertellen.
Lering en vermaak zijn een van de rode draden van dit boek over kinderen.

Eigen wereld
Kinderen leven in een eigen wereld waar de volwassenen niet meer bij kunnen komen.
Ze leven doorgaans behoorlijk gescheiden met hun crèches, scholen en clubs.
Ze lezen hun eigen kinderboeken (weliswaar meestal door volwassenen met enige fantasie geschreven) en bezoeken hun eigen kinderboerderij.
Door hun staat van ontwikkeling zijn hun ‘filters’ automatisch heel anders dan van de grote mensen om hen heen.
Dit allemaal totdat ze in de puberteit verpoppen in een ontploffing van popmuziek, pukkels en ‘vreemd’ gedrag.

Reis
Midas DekkersDekkers neemt de lezer mee op de hele reis van conceptie tot ontluikende volwassenheid, met tal van vermakelijke wetenswaardige vergelijkingen uit het dierenrijk.
Het is een reis door de tijd, zowel de geschiedenis als de ontwikkeling van ei en embryo tot volwassen dier/mens.
Ja, de kern is de mens – de naakte aap – maar Dekkers weet op verrassende wijze uit te weiden naar andere soorten, van meikevers tot wantsen, van kangoeroes tot varkens en platvissen.

Mensen
Ook een verscheidenheid aan mensen passeert Dekkers’ revue: Brigitte Bardot, Sigmund Freud, Rembrandt en Darwin.
Het is alsof de rijk geïllustreerde pagina’s (vele sprekende foto’s en tekeningen) Dekkers’ speeltuin zijn, waarin hij zijn fantasie en zijn wetenschappelijke kennis vrij spel geeft om zichzelf én anderen (lezers) te amuseren.
De lichtheid van zijn schrijfstijl, de subtiele humor in zijn taalmeesterschap en zijn ‘tongue in cheek’ aanpak van dit onderwerp getuigen hiervan:

Neem nu een struisvogel. Zo’n dier klopt niet, dat zie je zo. Die veel te grote poten, dat belachelijke ei, een stroomlijn van likmevestje. Hij kan niet eens vliegen. […] Een struisvogel heeft allerlei jeugdkenmerken behouden en juist daarom is hij zo groot, hij heeft zich, zoals [het] de jeugd betaamt, op groei toegelegd. Een struisvogel komt nooit af. Een grote baby is het. Maar dan wel met een lul van twintig centimeter.

Het bijzondere ook is, dat Dekkers al zulke vergelijkingen en opmerkingen zo aan elkaar weet te rijgen dat alles klópt.
Het is één geheel aan logisch onderbouwde wetenschap voor een leergierige met gevoel voor taal en een brede belangstelling.

Ja, zelfs menselijk gedrag komt aan de orde in deze fascinerende levensbeschouwing:

Met alle geld en zorg die in onze tuinen wordt gestoken, zou je heel het land biologisch verantwoord te eten kunnen geven. Rondom de huizen van rijke stinkerds liggen enorme gazons die door arme stinkerds kort worden gehouden…

En om een deel van Dekkers’ conclusie te verklappen:

Houd kinderen zoals je een huisdier houdt, met veel liefde en een beetje hoop. […] Je moet je kind niet als een mens behandelen. Dat is het niet. Het is een heel ander wezen. Het is een larf…

 

Volgende maand

Slik je dat klein‘Slik je dat?’ door Joanna Blythman

, , , , ,

2 reacties op ‘De larf’ door Midas Dekkers

  1. Henk 8 november 2015 op 11:26 #

    Alweer een eye-opener.

    • David Bloch 8 november 2015 op 12:20 #

      Zo is dat, Henk!
      Die Dekkers, die kan dit onderwerp tot leven brengen!

Geef een reactie

Een site van WebZenz.